Det var en gang en maur….

Arild BjørkKommenter innlegget

Eg er usikker på kor historia kjem frå. Søk på Mauren løven kakkerlakken gir fleire nyare treff. På engelsk vert historia kalla «The ant fable». Historia er til ettertanke:

Det var en gang en maur. Den gikk til jobben tidlig hver morgen for å arbeide. Mauren var flittig og likte jobben sin. Lederen, løven, ble overrasket da han fikk se at mauren var effektiv uten noen over seg som ledet arbeidet. Han tenkte, om mauren er så effektiv uten arbeidsledelse, så bør mauren være ennå mer effektiv med noen til å lede arbeidet.

Løven ansatte Kakkerlakken som hadde lederutdanning og var kjent for sine grundige rapporter. Kakkerlakkens første oppdrag var å lage et arbeidsskjema. Han behøvde også en sekretær for å føre rapporter så han ansatte en edderkopp for å holde rede på arkivet og svare på telefoner.

Løven var begeistret over de rapporter som kakkerlakken skrev, og ba ham om å lage diagrammer over produksjonen og analysere utviklingen. Disse dokumentene kunne Løven vise sjefen sin. Kakkerlakken var tvunget til å kjøpe en pc og ansatte flua som ansvarlig for IT-avdelingen.

Mauren, som tidligere var en glad og produktiv arbeidstaker, hatet sin nye jobb, han var jo tvunget til å gå på ulike møter og beskrive sitt arbeide i ulike rapporter og registrere alle avvik!

Løven syntes det var på høy tid å ansette en sjef til enheten der Mauren jobbet. Sjefsstillingen ga han til Kleggen, hvis første innsats var å kjøpe en fin matte og en ergonomisk arbeidsstol til kontoret. Den nye sjefen, Kleggen, behøvde naturligvis også en pc, og en personlig assistent for å kunne framstille en plan for å optimalisere arbeidet og budsjettet.

Enheten der Mauren jobbet var ikke lengre en trivelig arbeidsplass, alle var irriterte og urolige for sin framtid. Da foreslo Kleggen til Løven at man burde foreta en arbeidsmiljøkartlegging. Det framkom at Maurens enhet hadde høyere kostnader og produktiviteten hadde minsket. Da ansatte Løven Uglen, en velrenomert konsulent som skulle foreta en undersøkelse og komme med forslag til forandringer. Ugla gransket virksomheten i tre måneder og fikk fram en gigantisk rapport hvor resultatet viste at :

“Det er for mange ansatte…”

Gjett hvem Løven avskjediget først?  Naturligvis Mauren, da rapporten viste at han led av “mangel på motivasjon og hadde en negativ innstilling”.

Gamalt nettverksproblem framleis til stades i Ubuntu 10.04

Arild BjørkKommenter innlegget

Eg starta maskina i Ubuntu 10.04 og skulle kopla meg til Telenor trådløs sone på hotellet. Såg ei lita feilmelding frå Ubuntu 10.04 om at network manager var slått av og eg la merke til at ikonet som let meg vise tilgjengelege nettverk ikkje var tilgjengeleg på lina.

Heldigvis var det rimeleg enkelt å kome seg på nettverket. Eg opna berre menyen:

System – Innstillinger – Nettverkstilkoblinger og la til manuelt telenor.

Eg søkte litt rundt på nettet og fann at dette var ein gamal bug som stammar trass i å ha vore til stades i eldre versjonar ikkje ser ut til å vere retta enno i Ubuntu 11.04:

https://bugs.launchpad.net/ubuntu/karmic/+source/avahi/+bug/327362

Eg prøvde eit par av løysingane som var foreslått, utan at det løyste problemet. Ein kan visst byte ut network manager med noko anna, men det var no like greitt å legge inn innstillingane manuelt. Eg må berre hugse på det neste gong eg støyter på dette igjen.

Apple har gode løysingar – iPod nano

Arild BjørkKommenter innlegget

Over dei siste åra har eg hatt forskjellige mp3-spelarar. Det starta med ein liten Creative Muvo på 128 MB til eg fekk tak i ein Creative Zen NX med 30 GB hard disk. Han har vore med meg på mang ein tur, men sidan han har ein tradisjonell 2,5″ disk for berbare datamaskiner er han av det tyngre slaget og meir ømfintleg for rørsle. Spelaran fungerer den dag i dag og er fylt til randen med musikk som eg høyrer på kontoret. På turar har eg dei siste åra heller brukt ein Sandisk Sansa e260. Dette er ein liten spelar med plass til microSD-kort som er mykje greiare å ta i lomma eller i handa.

I forrige veke fekk eg ein Apple iPod Nano 8 GB. Dimensjonane er små, langt mindre enn Sandisk Sansa e260. No er ikkje touchskjermen eller dei knøttsmå dimensjonane det største. For meg er det den lette vekta saman med ei solid klype på baksida det geniale. Ved å kunne feste spelaren solid til eit plagg, t.d. i kragen på treningskleda, heng spelaren fast og ikkje slenger rundt i ei lomme. Lydkvaliteten synes svært god. Apple iPod Nano i dagens utgåve er ein genistrek.

Eg har hittil valt å lagre musikken min i FLAC og brukar Mediamonkey. iTunes støttar ikkje FLAC. Det går greitt å synkronisere Apple iPod Nano med Mediamonkey. Det einaste eg må passe på er å starte opp iTunes i etterkant slik at musikken og spelelistene blir korrekt registrert i spelaren. Etter det er det berre å ta nanoen med på tur.

I forhold til krumspringa eg må gjere med Sandisk Sansa e260 eller Nokia N8 er det å starte opp iTunes og lukke det like etter ingen ting. Creative Zen NX er så gamal at han berre er støtta i Windows XP eller Linux. Windows Vista eller Window 7 er berre å gløyme.

Tur: Hottadalen via Skagasete

Arild BjørkKommenter innlegget

I 2011 vart den gamle stien frå Skagasete til Hottadalen rydda og merka. Stien startar ved slutten av vegen som endar på Skagasete. Starten er markert med skilt og elles merka med raude flekker her og der. Nokre stadar heng det små gule plastbitar i trea.

Det er ca 2,5 km frå Skagasete til Hottadalen. På denne distansen skal du berre opp ca 150 høgdemeter. Turen fram og tilbake er ikkje for krevjande og kan vere ein grei, lettare tur for born og vaksne. Sidan du er litt oppe i fjellsida får du, i motsetning til å å følgje traktorvegen til Fadnastølen, mykje meir utsikt over dalen.

For dei som ønskjer å parkere bilen på Kvålen vil ein få seg ein god tur på nesten 5,5 km ved å gå opp via Haoahaug til Skagasete og vidare til Hottadalen. På Skagasete er du halveges til Hottadalen og har gjort unna ca 500 høgdemeter. Med berre 150 høgdemeter igjen blir turen frå Skagasete til Hottadalen vesentleg lettare.

For å sleppe å gå tilbake same vegen, vil eg tilrå at ein i Hottadalen går mot Tuftahaug og vidare nedover til Fadnastølen og ned att på Kvålen. Då vil du ha gått fram vestsida og heim att austsida av Njøsadalen. Samla sett blir turen på ca 10 km. Den tyngste biten har du gjort unna frå Kvålen og opp til Skagasete.

Ein lettare «rundtur» er å køyre 3 km fram i Njøsadalen, gå ca 1 km etter vegen opp til Skagasete for så gå fram stien til Hottadalen. Frå Hottadalen går du mot Tuftahaug til du treff på vegen i Geitadalen. Vegen følgjer du nedover, tilbake til bilen. Eg vil anslå ein slik tur til ca 5 km.

Turen til Hottadalen via Skagasete er delt inn i fleire deler:

  1. Kvålen til Haoahaug til bilete 25
  2. Haoahaug til Skagasete
  3. Skagasete til Hottadalen

Lus i luckyBackup 0.4.4

Arild BjørkKommenter innlegget

Eg har ein nokre år gamal nettverksdisk av typen Maxtor Shared Storage II. Slike er ein slags mini fil- og skrivetenar der ein ved hjelp av brukarar og rettar kan skilje mellom kva den enkelte skal ha tilgang til. For å synkronisere data mellom linux-maskina og nettverksdisken brukar eg luckyBackup.

LuckyBackup er eit grafisk grensesnitt for rsync-kommandoen i Linux. Problemet er at det har ei lita lus i innstillingane for kvar oppgåver som kan inngå i ein profil. Maxtor Shared Storage II vil ikkje ha innstillinga Preserve permissions påslegen. Du får ikkje kopiert over filer til nettverksdisen frå maskina og får følgjande feilmelding:

rsync: mkstemp «/sti/filnamn» failed: Operation not supported (95)

Du kan tilsynelatande klikke vekk innstillinga Preserve permissions. Krysset blir fjerna men etter å ha klikka Okay for å kome tilbake til lista over oppgåver i profilen, kan du opne oppgåva att og konstantere at Preserve Permissions framleis er avkryssa.

Det er berre ein måte å løyse problemet på. Du må redigere tekstfila som inneheld innstillingane for alle oppgåver i ein profil manuelt eller ved hjelp av søk og erstatt. Berre pass på at du har avslutta luckyBackup først. Ein framgangsmåte i Xubuntu 11.04 er som følgjer:

  • Opne Heime-katalogen med utforskaren
  • Slå på vising av skjulte filer
  • Opne katalogen .luckyBackup
  • Opne underkatalogen profiles
  • Høgreklikk på default.profile eller ei anna .profile-fil som du brukar
  • Vel Åpne med «Mousepad»
  • Søk og erstatt OptionsPermissions=1 med OptionsPermissions=0
  • Lagre fila
  • Lukk Mousepad

Ver merksam på at for kvar gong du gjer ei endring på ei oppgåve i profilen, vil du måtte gjere dette på nytt. LuckyBackup set ved ein feil alltid OptionsPermissions=1 på ei oppgåve du redigerer.

Ubuntu og Unity

Arild BjørkKommenter innlegget

Ubuntu 11.04 markerte ein overgang til eit anna grafisk grensesnitt ved namn Unity. Framtoninga der er a la Fisher Price-leiker med store knappar kombinert med ei line i toppen som på MacOS. I og med eg er ein veteran i Windows-miljøet så passar denne endringa meg ikkje i det heile. Heldigvis kunne ein med Ubuntu 11.04 logge inn med det gamle, tradisjonelle Gnome-baserte skrivebordet. I Ubuntu 11.10 vil det ikkje vere mogleg etter standard installering. Her er det berre Unity som gjeld. Det er fleire ting som eg ikkje synes er bra. Nokre kan illustrerast på bilete til høgre.

Eg pleier å ha mange program ved side og over/under kvarandre. Me tradisjonell vindauger i Windows eller Linux følgjer menylina vindauge. Men med Unity må du aktivere vindauge du vil ha tak i menyen på og så føre musepeikaren til topplina for å få tak i menyen. Kanskje greitt nok på små netbook-skjermar, men på full hd eller større blir det for mykje bruk av mus for å kome til menyen på eit program.

Ein ser på bilete at det er program som ikkje støttar denne løysinga, t.d. LibreOffice. Løysinga blir då ikkje einsarta slik at ein kan vere 100% sikker på at alle program gjer det same.

Eit anna problem er at når du klikkar oppe på applikasjonsikonet, det store Ubuntuikonet, så kjem du til eit overlappande bilde med 8 store ikon og ikkje ein kjapp meny for å navigere deg til programmet du vil starte. Nei, her endar du nok opp med å skrive nokre bokstavar i ein søkeboks for å finne programmet for så å klikke på ikonet. For meg går det saktare enn startmenyar i Windows eller Linux.

For min del har Ubuntu som distribusjon diskvalifisert seg sjølv. Eg såg fram til Ubuntu 12.04 som skal vere ein langtids-versjon, men blir Unity standard blir han ikkje brukt av meg. Heretter blir det å halde fast på Xubuntu eller Lubuntu med tradisjonelle menyar.

Straumlus i 32-bit kontra 64-bit linux

Arild BjørkKommenter innlegget

Eg prøver ut forskjellig distribusjonar av Linux for å finne den mest optimale for min mini-pc, Lenovo Thinkpad Egde 11. Maskina kan køyre både 64-bit eller 32-bit-versjonar av operativsystem. Sidan eg tidlegare testa ein «release candidate» av 32-bit-versjonen av Linux Mint Debian Edition 201109, valde eg no å teste den endelege versjonen for å sjå om problemet med auka straumforbruket hadde vorte ordna. Linux Mint Debian Edition 201109 brukar kjerne 2.6.39-2.

I 32-bit-versjonen av Linux Mint Debian Edition 201109 nyttar dei ein kjerne som òg støttar gamle 486-prosessorar, for oss som hugsar dei i første halvdel av 1990-talet. Alt fungerte greitt ved oppstart via USB. Det trådlause nettverkskortet i maskina, som eldre kjernar ikkje har innebygd, kom på plass. Eg opna straummålaren for å sjå korleis det stod til. Det var tydeleg at ting framleis ikkje var bra. Eg lot maskina stå i ro ei tid utan aktive program. Straumforbruket gjekk aldri under 15 watt:

Eg laga til ein anna usb minnepenn med 64-bit-versjonen og gjorde det same. Her viste det seg å vere ein vesentleg skilnad. Når maskina stod i ro var straumforbruket heilt nede i 8 watt. Det ser du i starten av kurva under. Deretter surfa eg litt rundt på nettsider og logga meg inn på e-post med meir. Straumforbruket varierer, men sjølv med denne lette bruken min kjem det nett opp i 14 watt:

Oppsummering:

Skal du bruke Linux Mint Debian Edition 201109 på ein berbar og ha akseptabel battertid ser det ut til at du må gå for 64-bit-versjonen. Den fordrar at du har nyare prosessor som Intel Core 2 Duo eller AMD som støttar 64-bit.

Valfarsen i Leikanger

Arild BjørkKommenter innlegget

Eg les forsvaret til ein tidlegare arbeidarpartiveljar i Sogn Avis den 17.09.11. La oss først gå gjennom artiklane som er publisert på nettet:

Legg merke til datoen i den siste artikkelen. Det som saka står og fell på var oppe i Leikanger AP sitt styre 06.09.2011, i god tid før valet. Leikanger AP sitt styre haldt avstemming over innvendingane frå Tobias Dahle. Han vart nedstemt med fire mot to.

Striden rundt den nedredigerte, meir kompakte foldaren oppstod før 06.09.2011. I den siste lenka med kommentar frå Knut Henning Grepstap oppgir Tobias Dahle at striden oppstod to veker før valet, med andre ord i månadsskiftet august/september.

Den 09.09.2011 har Tobias Dahle eit innlegg i Sogn Avis som arbeidarpartimedlem:

Eg har teke meg den fridom å legge ved eit bilete av innlegget. Det er mogleg at ikkje eg ser det, men ikkje på nokon stad i innlegget gir Tobias Dahle uttrykk for at han meinar at det er vesentlege avvik mellom foldaren og partiprogrammet. Med andre ord, i innlegget som blir publisert 3 dagar etter at avgjerda om å fasthalde foldaren, framstår Tobias Dahle som ein ordinær representant for Leikanger Arbeidarparti.

I mine auge hadde Tobias Dahle meir enn nok tid på seg til å presisere det han meinte var eit avvik mellom foldaren og programmet mellom den 06.09.2011 og 12.09.2011. Han gav ingen signal i sitt innlegg publisert 09.09.2011 og det var heller ingen signal som eg har greidd å plukke opp, før han brått melde seg ut av Leikanger Arbeidarparti, like etter at vallokala stengde.

Reaksjonane lot ikkje vente på seg både frå redaktør i Sogn Avis og politisk kommentator:

Eg har aldri har forstått kva som var det vesentlege avviket som kunne føre til denne drastiske handlinga. Eg har heller ikkje forstått kvifor Tobias ikkje kunne gi klart uttrykk for sine meiningar, presisere avviket eller gjere veljaren merksam på avviket, slik at veljaren kunne vurdere tilhøvet før valdagen. I eit demokrati må det alltid vere opp til veljarane å vurdere om ein kandidat på lista står for noko veljaren står for. Det er difor vi har moglegheita til å kumulere slik at sluttresultatet kan bli annleis. Sett i lys av den tragiske hendinga i juli i år med det påfølgjande unisone oppropet om meir demokrati, virkar Tobias si handling merkeleg og stikk i strid med mantra frå berre ein og ein halv månad før.

Etter mi meining kan Tobias Dahle sin framgangsmåte vanskeleg forsvarast på nokon måte.

Parted Magic – viske disk ved sal eller kasting av datamaskin

Arild BjørkKommenter innlegget

Når du skal kvitte deg med ei datamaskin eller eit lagringsmedium, er det sikrast å øydelegge det fysisk ved å skru det ut av maskina, demontere einingen og knuse det skikkeleg. Eit problem er å vite kva du skal øydelegge. Kor mange veit korleis ein lagringseining i ein pc ser ut? Ei maskin sitt design blir meir framtredande i dag. Enkelte maskiner er det umogleg å få ut lagringseininga av. MacBook Air med fastlodda lagringseining er ei slik.

I Parted Magic finn du verktøy for å fjerne data frå lagringseiningar. Før du set i gong er det viktig å vite litt om Linux som Parted Magic brukar. I Linux finn du ikkje stasjonsbokstavar som C, D osv. Filsystemet i Linux startar på / eller den såkalte rota og byggjer ut derifrå.

I Linux er diskar og partisjonar omtala som device og slike er organisert under mappa /dev. For ei maskin med ein intern disk vil disken sitt device bli refert til som sda. Nummereringa for diskar er at ein brukar alfabetet i den siste bokstaven (sd[a-z]) slik at andre diskar vil bli få namn som sdb, sdc eller sdd osv. Ein ekstern usbdisk vil alltid kome blant dei siste.

Vanlegvis har ei datamaskin ein eller to diskar. Du vil kome langt med å slette sda og eventuelt sdb.

Eg har valt å bruke den enklaste og raskaste varianten som fyller verdien null til kvar einaste del på disken.  Nokon vil hevde at det ikkje er godt nok, men slik eg ser det må ein fram med spesialverktøy for å kunne «sniffe fram» data. Ibas har nok utstyr for å sniffe i magnetisk varisjonar, men elles er det nok svært få som har tilgang til slikt. Vil du bruke eit sikrare alternativ enn berre nulling, kan du velje nwipe frå menyen til Erase Disk. Nwipe er sett opp til å gjere 3 overskrivingar med tilfeldige data som til slutt blir avslutta med skriving av verdien null med påfølgjande verifisering på at eininga er nulla.

Under følgjer skjermbilete på korleis du går fram med den enklaste varianten:

This slideshow requires JavaScript.

Det aller siste bilete inngår ikkje i Erase Disk. Her har eg starta ein terminal (kalla Ledetekst i Windows)  frå oppgavelina nederst. Eg har skrive kommandoen fdisk -l /dev/sda for å sjekke om disken har innhald i «innhaldslista» i starten av disken. Klare indikasjonar på at disken er nulla er at Disk identifier står til 0x00000000 og at Disk /dev/sda doesn’t contain a valid partition table.

Tur: Stavsete

Arild BjørkKommenter innlegget

Stavsete er den innerste stølen i Huks-/Grindsdalen. Etter kraftverkbygginga er det grei grusvegstandard i Huksdalen. Dei fleste type bilar skal kunne kome seg fram til området der elva Nyastøla renn ned i Stavseta. Herifrå følgjer du vegen langs elva Stavseta ca 2 km nordover. Turen har slak stigning.

Kik gjerne bortom bekkainntaket på vegen fram. Når du nærmar deg toppen på vegen, vil du sjå Stavsete, framme på høgre side. Gå ut av vegen og sikt deg inn på den vesle brua som let deg tørrskodd kryssa elva Reppa. Stavsete ligg i eit ope området under mellom anna Stav og Kaldekletten.

Går du i norvestleg retning opp på Stavafjellet kan du følgje den smale egga over på nordspissen av Stav. Etterpå kan du halde fram til sydspissen for å gå nedover til Fjærlandsfjorden langs Troeggi, forbi Vassvarden og ned til stølsområdet på Daurmalhaug og Skare for til slutt passere forbi garden Ruud og huset på Flætene og ende opp på Hella ferjekai.

Spasserer du i nordleg retning, med Stavsete i rygg, kan du halde fram mot Skar på ca 1.000 moh. Det blir ei rimeleg slak stigning frå Stavsete som ligg på ca 775 moh. Frå Skar kan du gå til Øvre Rommedal, som ligg på same høgd som Stavsete. Øvre Rommedal høyrer faktisk til gamle Leikanger kommune. Frå Øvre Rommedal skal det vere ein sti som endar nede ved Fjærlandsfjorden på Romøyri.

Eit alternativ vere å gå tilbake mot Nyastølen. Brua litt i aust/søraustleg retning frå stølsområdet. Om du ser mot Kaldekletten og Kjeringafjell, vil du kunne sjå brua. Etter at du har kome deg over Stavsete, må du opp litt for å kome over Bleiehaug, under Kaldekletten. Frå Nyastølen kjem du ned att til utgongspunktet for turen.

Når ein først har kryssa elva Stavseta, vil det vere mogleg å koma seg opp på Kaldekletten og følgje Friksdaleggi opp mot Vogge- og Myrdalsbreen. Her når du 1.543 moh på Skarholten, som ligg til vest for Myrdals- og Voggebreen. Vil du høgare skal det vere mogleg å gå frå Skarholten mot den gamle 3-punktgrensa mellom Balestrand, Sogndal og Leikanger, frå den tida Fjærland høyrde til Balestrand. Her vil du stå på det høgaste punktet i gamle Leikanger kommune på 1.604 moh, nesten 300 høgdemeter over Kjeringafjell.

Turen til Stavsete er delt i to deler:

  1. Etter vegen inn Huksdalen
  2. Stavsete