Siste dag på tur. I motsetning til dei to forrige nettene, fekk eg ei lang, god natt svevn i Östersund. Etter ein solid frukost fsette eg avgårde sørover i retning av Røros. Eit lite stopp i Åsarne for å sikre at eg kjem til Ionity Alvdal måtte til.

Frå Åsarne går turen via Vemdalen og Tänndalen før grensa til Noreg vart kryssa. Litt trafikk, men heilt greitt køyrever. Minnast at det small ein stein frå ein møtande bil i frontruta rundt Brekka, litt over grensa. Trafikken tek til over grensa og her kan ein ta att turistar som ikkje er van med svingete, norske vegar.

Ankom Alvdal med litt for mykje att på batteriet. Ja, eg kunne teke eit kortare stopp i Åsarne, men eg vel heller å sikre enn å sitje med kvite knokar og rekkeviddeangst dei siste milene. Med Ionity-ladar vart det full fart på ladinga frå start. 240 kw og ladekurva helt optimalt nivå. Kjøpte meg kaffi og ein bolle på bensinstasjonen som ligg likevel. Var akkurat ferdig med bollen når ladinga var slutt, på godt godt under 20 minuttar frå 24% – 80%.

Turen gjekk vidare forbi Folldal til Hjerkinn der eg kom meg på E6 og kryssa Dovre. Ingen overrasking at trafikken er tettare på slike hovudevegar. Vart stoppa litt i eit vegarbeid sør om Dombås. Som vanleg tek eg av frå E6 ved Sel og nyttar snarvegen til Vågåmo. Ingen grunn til å køyre til Otta. Vegen frå Sel til Vågåmo er fin i dag, men eg har køyrt han når vegen var grusveg. Ein skilnad som natt og dag.

Passerte Vågåmo på siste etappe heim til Sogn. Sognefjellet er som vanleg ein turistattraksjon. På sommaren kan det til tider vere lite moro å køyre vegen. Alt for mange små og store bilar med førarar som ikkje taklar vegen eller for den del ikkje viser nok omsyn når dei passerer gjennom denne eventyrverda. Både lyshorn og lydhorn kan det bli bruk for til å vekkje førarar langt inne i nasjonalromantiske draumar.

Eg droppar Lom til Hermansverk sidan eg har publisert turar over Sognefjellet tidlegare.

La meg inn på eit flyplasshotell i går. Har sine fordeler med at dei har parkeringsplassar for bilar. Ulempa merka eg grytidleg. Helsinki er ein globalt knutepunkt og her var det fullt liv tidleg. Dører vart opna, folk prata og drog koffertane etter seg i gangen. Eg søv lett og etter ei lita stund måtte eg berre konkludere med at her får eg ikkje sove meir.

Ein god dusj og tidleg frukost vart det. Mørke var der medan eg sette av gårde i 4-tida. Sidan eg starta tidleg samt at på den tida var Mummi-jubileum fann eg ut at eg droppa Åbo. Passerte eit Mummi-følgje i går i Helsinki. Åbo måtte vere fullt av slike. Roleg køyring nordvestover mot Bottenvika. Første ladestopp i Mikkola før eg heldt fram vidare nordover forbi Vasa til Kokkola for neste stopp.

Turen oppover er noko heilt anna enn når eg køyrde i indre deler av Finland. Heilt tydeleg at mesteparten av innbyggarane er samla i nærleiken av kystområde frå Finskebukta og opp i Bottenvika.

Under turen funderte eg på kor eg skulle stoppe for kvelden. Formen var kjempebra og køyringa var lite utfordrande. Bilen styrte seg sjølv, eg hadde omtrent berre å plotte inn neste stopp. Nå skal det vere sagt, planlegg eg ikkje fast neste stopp. På veg kan eg finne nærmaste ladar når eg føler for det. Etter Kokkola køyrde stoppa eg ein siste gong i Finland i Keminaa, litt før grensa til Sverige. Handla litt og reflekterte over reisa medan bilen lada.

Lurte på å følgje motorvegen ned til Umeå, som i 2023, og overnatte. Men kom eg til at eg ville sjå områda mellom Bottenvika og E45. Med høgre fart på motorvegen og endra reiseplanar vart det lading og ei is i Norrfjärden. Greit å ha litt buffer i sprettbygd strøk mellom hovudferdelsårene i Sverige.

Neste stopp vart Lycksele. Plugga inn bilen på Tesla og vurderte om eg skulle legge meg inn på hotell i byen. Utfrå det eg såg der var dette ein stad/senter som historisk hadde drive med tømmerhogging og/eller flåting nedover elva. Formen var bra trass tidleg start på dagen. Etter eit kort stopp, sidan Tesla-ladarane er trege på min bil, sette eg avgårde med mål Östersund.

På vegene gjennom skogane er det meir aktiv køyring og det er moro. Stoppa på Hoting for ei kjapp lading på Ionity før eg heldt fram mot Östersund der eg, eit stykke utom byen, rulla inn på hotellet seint på kvelden. Distansen eg dekka denne dagen var på noko over 1500 km. Eg var frisk og vaken når eg ankom hotellet. Tankane om å køyre heim gjennom natta hadde svirra rundt i hovudet på veg frå Hoting til hotellet. Komforten vann kampen og ei god seng frista meir.

Som eg tidlegare har sagt, ein elbil tvingar meg til å stoppe for ei tid slik at eg kan kvile eller vandre rundt for å bli utvkvilt til neste køyreøkt. Hadde eg køyrt ein fosibil kunne det fort blitt for lange etappar. Ja, eg hadde nok kome fortare fram med 1000+ km med diesel på tanken, men eg hadde vore utsliten og ei fare for andre i trafikken mot slutten.

Etter ein god frukost var første mål å krysse nordaustover mot den store sjøen Enare. Avkøyringa var ikkje langt frå hotellet og den første mila eller deromkring var det asfaltert veg. Deretter følgde mange mil på grusveg gjennom skog og myrer fram til ein nærmar seg Enare. Heile turen i flott morgonsol og krystallklart ver som gav god utsikt i alle retningar.

Det første som sler deg når du køyrer her i nordlege deler av Finland er kor øde det er. I 2023 kom eg over frå Neiden og var nesten nede til Enare før turen gjekk nordvestover mot Karasjok. På turen mellom grensa ved Neiden til grensa i nærleiken av Karasjok, var det ingen – eg understrekar – ingen butikkar eller handel. Kun ved grensa i nærleiken av Karasjok var det handel.

Eg tok det med ro ved Enare og lot bilen lade medan eg planla neste rute. Det som slo meg var at eg burde ta turen til skistaden Rovaniemi og julenissen. Det blei ein lang tur sørover i flott ver gjennom dei djupe skogane i Finland. Vegane er gode og lite trafikkerte. Framleis sprettbygd og det er eit generelt inntrykket av det nordlege 1/3 av Finland. Ofte er det berre deg og nokre rein i området.

Framme i Rovaniemi blei det stopp i sentrum med lading på Ionity. Tok deretter ein tur bort til skistadion med både hoppbakkar og stadion og målgang. Ofte, når ein ser på TV, virkar stadion og området rundt stort og vidt, men eg må sei at eg vart overraska over kor kompakt området var. Turistar var det lite om på stadion. Neste stopp var julenissen. Eg trudde at her var det ein park med opplevingar. La merke til at ein bygde ut fasilitetar når eg nærma meg, men eg vart overraska at eg kunne køyre heilt fram til julenissen sitt hus og parkere. Her var det ikkje snakk om noko ala Bø Sommarland eller dyreparken i Kristiansand der ein parkerer på ein stor parkeringsplass og går rundt i parken og prøver/leikar med ulike tilbod.

Hugsa problemet skiløparane hadde med å koma seg frå Kuusamo og Rovaniemi ein vinteren for litt sidan. Islagde vegar gjorde at det tok timevis. Eg plotta inn skistaden Ruka og Kuusamo og sette avgårde. Kryssa austover gjennom skog og langs vatn. Rein vandra i og ved vegen til tider. Kamera fekk heteslag ein kort periode. Ruka var som Sirkka ein stad rundt eit fjell eller ein høg ås. Her var det ulike former for skiaktiviteter, eit slags kompakt Geilo. Deretter var det å ta turen litt lenger søraustover til Kuusamo. I motseting til Ruka var ein her tilbake på «flatbygda». Fann meg ein rimeleg overnattingsstad i utkanten Kuusamo.

Vakna til ein fin køyredag nordover. Med ein lynladestasjon frå Ionity rett utfor dørene, var det enkelt å fylle opp bilen før eg sette avgårde. Nordover endrar terrenget seg. Det blir meir kuppert, men ikkje tilsvarande vestlandet i Noreg. Ein kan skimte fjell og haugar i horisonten mot nordvest. Nokre stadar passerer ein demningar og kraftverk. Skog er det nok av, men den blir kortare og tynna ut.

Første stopp vart i Jokkmokk. Satsa på ein Tesla-ladestasjon slik at eg kunne gå litt rundt i byen. Greitt å bruke ein 400 volt-stasjon når ein treng litt lenger tid til få få gjort unna handling av snacks og lunsj. Jokkmok er ei lita bygd ute i ødemarka i Nord-Sverige. Knappe 3000 sjeler har tilhøyr her. Sjølve kommunen er den nest største etter Kiruna.

Etter Jokkmokk var neste planlagde stopp Kiruna. Ein lang transportetappe som tek meg forbi Gällivare over på E10 i retning mot Kiruna og Narvik. Veret mørkna og regnet tok til. Køyrde rundt i det nye sentrumet før eg køyrde mot gruva. Etter kvart som eg nærma meg skjønte eg kvifor dei flytta byen. Grunnen hadde sokke saman og der det før var veger og områder, låg dei no nede i søkk. Du kan sjå det på videoen min heilt tydeleg når eg svingar av mot gruva. Etter å ha vore rundt i Kiruna, var det tid for ny ladeøkt og planlegging av kor dagen skulle enda ut.

Målet vart å kome seg til Finland. Sikta meg inn på Tesla i Kaaresuvanto for neste planlegging. Returen går etter E10 til Svappavaara før eg svingar til venstre, nordaustover mot den finske grensa mellom Karesuando (Sverige) og Kaaresuvanto (Finland). Sette meg ned på kafiterian med ein kopp kaffi og såg på alternativ til hotell. Muonio var eg innom i 2023 og visste det var ein overnattingsstad der. Køyrde dit og fann ut at hotellet var oppbooka denne natta. På meg virka det som om det var eit motorsykkelfølgje som vitja Muonio.

Sidan eg skulle til Inari dagen etter, fann eg ut at eg skulle prøve meg i Sirkka. Stor var overraskinga når eg nærma meg Sirkka og ut av skogen voks det ein stor ås/haug med snø under presenning. Heilt tydeleg at dette var ein vintersportstad som kunne tilby slalombakkar. Ein samfunn samla rundt ein stor «haug». Tippar det er bra liv her på vinteren her. I august var det sparsomt med folk i Sirkka.

I august 2025 hadde eg sett av tid for ein tur opp gjennom Sverige etter E45 med ein avstikkar innom Kiruna før Finland. Planen var ein rundtur frå Inari, ned langs austlege Finland, til tider nær russargrensa, til Finskebukta og opp att Bottenvika med retur gjennom Nord-Sverige. Ja, det er langt å køyre, men eg likar roa, lytte på bøker, radio og musikk samt ta inn naturen og omgivnadane. Har lite til overs for storbyar, held meg i utkantane og stoppar der eg finn det interessant.

Første dagen var ein grei køyredag. Veret var ikkje det beste, men heller ikkje det verste. Noko nedbør på turen, men også periodar med opphald. Hadde sikta meg inn på å køyre til Trondheim og Stjørdal, for å ta rett austover mot Östersund og nordover langs E45 midt i Nord-Sverige. Austover frå Stjørdal har eg ikkje køyrt tidlegare og fekk med meg skiplassane som Åre.

Som vanleg starta det med tur over Sognefjellet, Dombås og nordover. Sidan eg har posta det meste tidlegare, har eg denne gongen valt å starte turen frå Berkåk. Mot Stjørdal går det greitt, men trafikken var stor. Han vart nokon mindre når eg svinga austover i Stjørdal, men det var først når eg var over i Sverige at ting avtok. Vegane vart også betre med tanke på forbikøyring av dei som valde å køyre sitt eige løp. På den andre side var det mindre å sjå og meir skog.

Første stopp i Sverige vart i Krokom. Sidan eg har ein bil 800 volt-arkitektur hadde eg sikta meg inn på ein Ionity-stasjon litt før. Dessverre var ikkje stasjonen opna enno, så det vart eit kortare stopp på ein Tesla-stasjon, der bilen ladar tregare før eg haldt fram nordover mot Hoting, langs E45. På dette tidspunktet byrja eg å sjå etter hotell. Dessverre var eg ikkje imponert av tilbodet der og satsa på Vilhelmina. Vart ei stund til bak rattet før eg kom dit.

Rulla inn i Vilhelmina, men utifrå parkeringsplassen til hotellet, var eg rimeleg sikker på at her var det ikkje rom. Rusla inn og spurte, men var ikkje overraska at det ikkje var ledig rom. Neste plan vart Storuman, litt lenger nordover. Det var to hotell der, men etter ein runde i sentrum valde eg det største på austsida av E45.