Siste dag på hjul. Turen tek oss gjennom Trondheim før vi set retning mot Dovre. Fine, breie motorvegar i nærleiken av Trondheim, berre synd at det varer ikkje lenge før vi er over på landeveg av ymse kvalitet, men som oftast mykje betre enn her på Vestlandet.

Turen er ein transportetappe vi har gjort fleire gonger før. Kome oss opp og over Dovre, ned til Sel for å krysse over til Vågåmo og vidare til Lom. Siste etappen over Sognefjellet, ein nasjonal turistveg, kan vere folksam til tider. Ikkje er vegen av dei breiaste som kan by på utfordringar når store køyretøy møter kvarandre. Ikkje har den dei slakaste stigningane heller så fullasta bilar med liten motor blir sinker og lagar kø.

Men vi har køyrt vegen så mange gonger, begge veger, at vi har oversikt over når ein kan kome forbi og plassar ein kan køyre ut om ein møter nokon som er redd for grøftekanten over fjellet eller langs Lustrafjorden.

Returen starta tidleg frå Narvik i flott ver. Ifjor gjekk returen frå Finnmarksvidda nedover Finland til Bottenvika, nedover Sverige før vestover mot Noreg. Å køyre sørover på E6 har vi ikkje gjort tidlegare.

Første etappe går til ferjekaien på Skarberget der vi får ein pause over fjorden. Vel i land på Bognes tek ein fatt ein lang etappe til Fauske. Opp og ned og sving i sving, nett som på Vestlandet. Sidan vi satsa på å prøve å ta turen heim på to dagar, satsa vi på å koma så langt som mogleg første dagen. Vi holdt då fram til Mo i Rana for lading og lunsj. For å få ein litt lenger pause, sikta vi oss inn på Tesla-ladarane. Hyundai Ioniq 6 har 800 volt-arkitektur, og på 400 volt-ladarar ladaren den med maksimalt 100 kw. Greitt å få pause i 30 minutt i stadenfor 20 minutt på ein ladar som kan levere 300+ kw.

Etter mat og lading var det å setja seg i bilen køyra mot Mosjøen og over Saltfjellet. Trafikken tok seg til utover dagen og naturlegvis kom vi etter eit «fantafølgje» med campingbilar opp Saltfjellet. Dei holdt sitt eige tempo og anten såg dei ikkje i speglane eller så hadde dei lagt att viljen til å sleppe småbilane forbi. Med tolmod og list fann vi nokre stadar vi kunne forsere den proppen.

Lenger sør køyrde vi inn i eit regnvern som ikkje påvirka oss allverden. Mykje kom midt i eit vegarbeidsområde og påvirka ikkje farten vesentleg. Sikta oss inn på Ionity-ladaren på Namsskogan, men der fekk vi trøbbel. Fann ikkje ut av det på staden så det vart litt att og fram før vi køyrde mot Brekkvasselv og lada på Eviny. I etterkant viste det seg at eg antakeleg i løpet av turen hadde slege på innstillinga autocharge som gjorde at det balla seg med ladarane til Ionity.

La inn eit litt ekstra støt sørover og rulla inn i Malvik med omlag 900 km på teljaren. Vi kjende at det var vel langt, men såg fram til ein forholdsvis kort køyrdag neste dag. Middag på hotellet og ei god natts svevn venta.

No var det tid for oppbrot frå Vesterålen. Mange lange dagar på reis merkast på alle. Overvelda av natur og inntrykk for å sei det forsiktig. For meg ein sentral bit av Noreg er opplevd som har gitt meg eit heilt anna perspektiv enn reisa mi i 2023. Eg følgde E6 opp gjennom Noreg til eg kom meg til Nordkapp og vidare til russargrensa.

Dagen i dag var ei forflytting med tanke på kva vi skulle gjere dei neste dagane. For min del stod det om heimreise eller ta ein tur vidare nordover. Men eg kjende også at det ikkje var noko som var absolutt. Eg hadde tross alt opplevd det året før. Vi ville innom Harstad og sette retning mot Flesnes ferjekai i Kvæfjord. Og sidan vi var i Kvæfjord var det obligatorisk å ta eit stykke Kvæfjord-kake (Verdens Beste) på overfarten.

Dagen starta litt trykkande med lågt skydekke, men enda opp i fantastisk solskin. Sidan det var søndag var det rimeleg roleg i Harstad når vi kom fram. Fekk vaska bilen og tok ein tur rundt i sentrum før vi snudde i retning Narvik. Merka at trafikken tiltok når vi nærma oss Evenes og vegen frå Lofoten kom til. I Bjerkvik tok vi lunsj og ein prat om kva vi gjer. Etter ein diskusjon kom vi fram til at i morgon startar vi returen ned E6 og heimover. Vi var alle mette av inntrykk og opplevingar desse dagane og å bruke resten av ferien til å fordøye det virka heilt innafor.

I Narvik tok vi ein tur rundt i sentrum, fekk lada bilen, sjekka inn på same hotellet som i fjor. Med resten av dagen framfor oss valde vi å ta taubana til toppen. I utgangspunktet kjøpte vi tur/retur-billett, men når vi kom opp valde vi at vi å gå nedover til hotellet. Veret var utruleg som igjen gjorde at vi fekk ei fantastisk utsikt frå nord til sør. Vi såg Narvik i eit fugleperspektiv. Slalom/utforbakken går like ved og det må vere fantastisk å køyre nedover ein kald vinterdag med blå himmel og sol. Nesten som eg burde kome tilbake berre for å gjere det.

Dagen vart sett av til å sjå oss om i resten av Vesterålen. Vi kom i land i Lødingen (Vesterålen) og var heilt oppe til Andenes den 13. juni samt innom Fiskebøl og omegn i går. Det beste av alt var at Vesterålen var nesten «tom» for turistar. Ein liten brøkdel i forhold til Lofoten. Det vart ein fredeleg tur i flott natur.

Vi starta i Melbu og køyrde til Stokmarknes på vestsida av Hadseløya. Vi tok ein pause og vandra rundt i sentrum før vi heldt fram mot Bø i Vesterålen. Nok ein gong følgde vi ikkje hovudvegen, men vestsida opp til Frøskeland og svinga til venstre i retning Bø. Der blei det lunsj og litt spasering før vi sette oss i bilen og køyrde rundt i området.

Returen la vi opp austsida før vi kom i saman med vegen tilbake til Frøskeland. Der svinga vi nordover til Myre og Stø og start/ende av Dronningruta. Vi måtte også få med oss det gamle nedlagde Nyksund som har fått ein renessanse dei siste åra. Plassen er også start/ende på Dronningruta. Deretter var det tilbake til Myre for ein middagsbit. Flatt og mykje myr i området, staden lever opp til namnet sitt. Vi følgde hovudvegen tilbake til Melbu for ei siste natt på hotellet.