Aircondition sviktar

Arild BjørkKommenter innlegget

Det er lenge sidan eg har mista tillita til Hyundai som leverandør av kvalitet. Bilen er no på tredje ICCU og er dritlei lange turar berre for å få sjekka og i neste tur fiksa feil. I tillegg til ICCU har det vore skifte av bremselys integrert i spoiler som følgje av fukt på innsida, knirking i sete og interiør og ustabil Apple CarPlay. Når heile bilen sviktar frå maskinvare til programvare, blir det slitsamt.

Eg har slutta å telje turane til forhandlar for å få fiksa ting. Forhandlar gjer så godt dei kan, men eg er ikkje nøgd med korleis Hyundai har handtert den velkjente saka om ICCU. Statistisk hevdar dei at 10% av bilane er påvirka, men når bilen min har skifta to ICCUar og er på den tredje, må eg vere unntaket. Aldri har Hyundai strekt ut ei hand og tilbydd meg nokon form for kompensasjon eller «plaster på såret». Men som eg har sagt tidlegare, svidd kunde er tapt kunde.

Sommaren 2026 har vore begredeleg her vest. Kaldt og vått ver har prega sommaren, men i juli hadde vi nokre varme dagar. Eg var på fjelltur. Bilen stod og varma seg godt opp i sola. På veg tilbake starta eg kjøleanlegget med appen i god tid (10 min) før eg kom til bilen, men temperaturen var ikkje gått ned. Virka som om anlegget blas utelufta inn og ikkje kjølte ho merkbart. Sidan bilen vanlegvis står i garasje, skjerma for sol og sommaren har vore kald, har det blitt lite praktisk testing i etterkant. Men har merka at anlegget ikkje er heilt godt og passasjersona bles til tider kaldare enn førarsona.

Onsdag denne veka gjorde eg ein ny test. Bilen hadde stått ute i sola i fleire timar. I appen sette eg temperaturen på aircondition til 17 grader og venta i 10 minutt. Bilen var ikkje mykje kjølt. Merka at på førarsida blas berre uteluft inn, utan noko form for kjøling. Eg køyrde ein tur og etterkvart la eg merke til at det var kjølig på passasjersida, medan på førarsida var det framleis inga kjøling av lufta. Alle innstillingar vart sjekka, aircon og sync er på og displayet viste 17 grader (for begge soner).

Var nett utom Leikanger Auto AS og tok ein kjapp prat. Mekanikar kjende etter og kjende kalde aircon-røyrer under panseret på bilen. Trudde ikkje det var mangel på gass. Sidan det var vanleg luft på førarsida og kjøling på passasjersida, meinte han at det kunne vere eit spjeld eller noko som sytte for fordeling av kjøling som ikkje fungerte skikkeleg. La til at han ikkje syntes temperaturen på passasjersida var ikkje kald nok. For min eigen del synes eg heller ikkje kjølinga er bra. Vi har ein eldre bil og når ein set aircondition på kaldast er det plagsomt kaldt. Fordelen er at varmen forsvinn fort. Det gjer den ikkje i Ioniq 6en min.

Etterkvart kom det kjøling på førarsida, men veit ikkje kva som gjord det. Men i høve passasjersida, var kjølinga på førarsida ikkje like sterk. Ny tur for kontroll av aircondition er tinga og nærare 4 timar i bil berre for å kome dit. Er eg heldig må ein tur til for å få det fiksa. Ser for meg 7-8 timar i bil, to fridagar og 500 km før dette blir retta.

Hyundai/Kia med robuste batteri

Arild BjørkKommenter innlegget

Kom over denne artikkelen hos Elbil24. Ein stor svensk bruktbilforhandlar, Carla, har analysert framdriftsbatteriet til 9 554 brukte elbilar som har køyrt meir enn 100 000 km i løpet av perioden mellom 2022 og 2026. Dei har sett på restkapasiteten av i høve nytt batteri. Tabellen er ei positiv lesing for dei samarbeidande, koreanske merka Hyundai og Kia.

På toppen finn du dei trauste «søskena» Hyundai Kona og Kia e-Niro som nyttar det same 400-volts batteriet på 64 kWh. Restkapasiteten etter over 100 000 km er på 97,2%. No finn eg ikkje Hyundai Ioniq 6 i lista. Bilen har ikkje den vanlega «cross over» eller suv-utforminga og er nok ikkje populær nok til å kome på lista. Men søskenet, Kia EV6, som nyttar det same batteriet som min Hyundai Ioniq 6, kjem på tredje plass med ein restkapasitet tett opp under 96%.

Alt tilseie at koreanske modellar har svært gode framdriftsbatteri.

Youtube Music har minst to problem

Arild BjørkKommenter innlegget

Eg hoppar mellom ulike musikktenester for å sjå kva som passar meg best. Akkurat no abonnerer eg på Apple Music, men kunne tenkt noko anna. Etter fleire forsøk har ikkje greidd å få tak på brukargrensesnittet eller måten Apple Music gjer ting på. Eg har ein klar favoritt i Spotify, men Youtube Music er eit alternativ som under Youtube Premium tilbyr både musikk samt at innholdsleverandørane på Youtube får noko lite for kvar video eg tittar på saman med at eg slepp å sjå tankelause annonser. Problemet med Youtube Music er at det er fullt av uoffisielle utgivningar samt bøtter og spann med AI-musikk.

Om det første kan du ta ein titt på album til Elvis Presley på Youtube Music kontra Spotify. For sistnemnde har eg kontroll på det som er publisert, men på Youtube Music er det så mykje at eg stiller spørsmål på kvalitetssikringa. Eg lurer på om alt er lisensiert. Det kan ikkje vere slik at «Hvermansen» kan publisere kva som helst av ein artist, eller?

Ta ein titt på bilete over som følgjer artikkelen. Du kan rimeleg enkelt sirkle det meste av det som er AI-musikk etter bileta. Klikk gjerne gjennom dagens liste på Youtube og du vil fort finne «AI-artistar» på bilete. I tillegg vil du kunne ta dei andre på publiseringsfrekvens. Det er ingen som gir ut mange album og singlar per år. Når det er mange publiseringar av musikk av ein «artist» i løpet av eitt år, bør det ringe nokre klokker.

Eg har inga interesse av AI-musikk, eg likar musikk som blir komponert av mennesker og spela av nokon med hjarteslag. Skulle gjerne gått over til Youtube Music, men eg kjenner at det byr meg mot. Eg må bruke energi for å sortere AI og uoffisielle publiseringar frå det originale og genuine. Kan ikkje sei at eg er oppdaga nokon måte å få vekk det uoffisielle eller AI-musikken.

Small house of cards collapsing

Apple CarPlay ustabil

Arild BjørkKommenter innlegget

I siste halvdel av mai var eg på ein lang biltur nordover på totalt 7500 km. På den tid brukte eg ein Samsung S25 FE og Android Auto til navigasjon og mediasenter. Her finn eg Google Maps, lydbok-, radio-, musikkappar ned meir. Alt kan styrast via stemma. Når eg køyrer bil, vil eg unngå å ta auga vekk frå vegen for mykje. Tredjepartsløysingar som Android Auto og Apple CarPlay er langt betre enn produsenten si løysing.

Etter ferien bytte eg over til Apple iPhone 16 og Apple CarPlay. Telefonen vart kjøpt i romjula 2025 og har sporadisk vore nytta som reservetelefon inntil overgangen. På tidspunktet for byttet var telefonen oppdatert til iOS 26.5. Problemet var og er at Apple CarPlay er ustabilt som eit korthus. Kan virke fint ei tid før CarPlay blir kopla frå. Ein endar opp i ein runddans med fråkoplingar før ein greier å kople til at ei kort stund. I verste fall vil ikkje CarPlay bli aktivt igjen. Bilen seier leser USB-eining og så stoppar det, ingen CarPlay. Står bilen ei lengre tid, f.eks. over natta, kan det fungere igjen som om intet har skjedd.

I slutten av juni 2026 kom iOS 26.5.2. Virka som det vart noko meir stabilt, sjølv om når eg les versjonsnotatet er det for det meste feilrettingar ikkje direkte knytt til CarPlay. Innholdet i versjonsnotatet tyder på at dei kan ha køyrt Anthropic Mythos mot kildekoden for å finne sårbarheiter og fiksa dei verste. Utan at eg kan forklare det har CarPlay virka meir stabilt og det har vore periodar eg har lurt på om det kunne vere ordna, men så kjem det att. Apple CarPlay blir kopla frå og det hender at eg ikkje greier å få det aktivt att, jf. førre avsnitt.

Søndag og mandag køyrde eg nokre lengre turar for å teste CarPlay. Søndag vitja eg Framfjord og Arnafjord. På veg heim vart CarPlay ustabil. Bilen hadde vore i drift eller hatt køyretid nokre timar. Om kvelden på søndag oppdaga eg ei ny oppdatering av infotainmentsystemet til bilen. Eg lasta ned, klargjorde og installerte oppdateringa på bilen. Klar fordel at eg har arbeidd med datamaskiner sidan tidleg 80-tall. Mandag tok eg ein lengre tur i Jostedalen. Hadde nesten friskmeldt CarPlay, men nett før eg kom ned att til Gaupne og bilen hadde vore i aktivitet/køyretid i nesten 3 timar, starta ustabiliteten igjen. Med andre ord har bilen hatt køyretid nokre timar, nett som dagen før.

Bytte telefon til Samsung S25 FE og Android Auto. Telefonen kopla seg til bilen og det var ingen problem med stabilitet for Android Auto. Køyrde eit lite stykke og tenkte at kanskje det var noko i iOS som vart utstabilt etter nokre timar. Køyrde til sides, slo eg av og på Apple iPhone 16 før eg kopla han til bilen. CarPlay stabil frå Årøy-svingane og heim, rundt 30 minutt køyring.

Tirsdag var eg ikkje på lengre tur. Eg køyrde litt rundt i bygda samt eg var ein kort tur til Sogndal for å handle innersålar til skoa. Turen tek berre på 20 minutt kvar veg. Utpå dagen fekk eg igjen problem med Apple CarPlay. Gjorde eit nytt forsøk der eg slo av telefonen ei lita tid før eg slo han på att. Når han kopla seg til att, var CarPlay framleis ustabilt. Gjennomførte ein restart av infotainmentsystemet også utan at det heller løyste ustabiliteten.

I dag har eg småkøyrt litt her i bygda. Usikker på om eg merka ustabiliteten tidleg på dagen, men no i kveld når eg starta bilen starta Carplay å tulle med ein gong. Fann fram kulepennen og restarta infotainmentsystemet i bilen. Når det kom opp igjen, kopla Apple CarPlay seg opp og etter den vel mil lange turen var systemet stabilt.

Oppdatering 16.7: Ustabliteten starta omtrent med ein gong eg rygga ut av garasjen. Eit par gonger restart av infotainmentsystem på bilen samt forsøk på å slå av blåtann og wifi på telefon for å kople til igjen. Intet av det eg gjorde fiksa det. Fiska fram ein USB-kabel og kopla til. Virka til å vere stabilt og gjekk difor tilbake til trådlaus duppeditten som gjer at eg slepp kabel og no virka det stabilt dei 10 minuttane eg køyre rundt i nærområde. Det merkeleg er at eg ikkje finn ein heilt klar faktor som kan utløyse ustabiliteten. Nokon gonger tyder det på bilen, andre gonger tyder det på telefonen.

Kort oppsummert har eg gjort følgjande for å forsøke å få det stabilt:

  • Reingjort USB-A-port.
  • Testa og funne at sjølve USB-A-porten på bilen virkar stabil. Greier ikkje å få provosert fram fråkopling ved å lee lett på kontakten som står i porten.
  • Sytt for at Apple iPhone 16 er oppdatert med siste programvare.
  • Sytt for at infotainmentsystem til bilen er oppdatert med siste programvare.
  • Fjerna paring av telefon og para han att med Carplay fleire gonger, sist etter oppdatering av bilen sitt infotainmentsystem.
  • Testa mange ulike kablar, korte som lange, rimelige til dyre USB-3-kablar som kan lade PCar med 240 watt.
  • Testa USB-C-port på Apple iPhone og ikkje funne ustabilitet.
  • Testa med to ulike adapter som gjer det mogleg å konvertere bilen sin kabla Android Auto og Apple Carplay til trådlaus. Eit av adaptera har ikkje kabel slik at det er eliminert heilt USB-kabel.
  • Testa restart av iPhone i tilfelle det er ein feil i iOS som etter tid skapar ustabilitet.
  • Testa restartar av infotainmentsystem ved å trykke den tilbaketrekte restart-knappen på infotainmentsystem når Carplay blir ustabil.
  • Sikker på at det IKKJE kjem av at telefonen blir for heit når han ligg på ladeplata.

Ser ut til at eg ikkje er aleine med problema med Apple Carplay:

Det ser ut til iOS 26.6, som kjem i slutten av månaden, kan kome til å løyse problema:

Austerdalsbreen 2026 i høve 2018

Arild BjørkKommenter innlegget

Vi gjekk til Austerdalsbreen i juli 2018. Eg har vurdert om eg skal ta turen igjen i år for å sjå på endringane. Tilfeldigvis fekk eg eit framlegg om å sjå ein video som er filma no i sommar om turen fram til Austerdalsbreen:

Sjølve framsida på videoen seier alt. Eg er mildt sagt overraska over kor mykje breen har trekt seg tilbake. Det er nesten som eg må ta turen sjølv sidan det nesten ikkje er til å tru. La oss samanlikna mine bilete frå 2018, så forstår du kvifor:

Heilt tydeleg at det var mykje meir is i 2018. Har du tenkt deg til Austerdalsbreen gjer du det i år eller neste år. Om 8 år har han trekt seg opp fjellsida, nett som Briksdalsbreen gjorde for mange år sidan.

Malvik og heim via Møre og Romsdal

Arild BjørkKommenter innlegget

Lang køyretur dagen før, men i dag var planen å ta Sognefjellet. Stor var overraskinga når eg sjekka kameraene på fjellet. Her låg det nysnø i vegbana. Med sommardekk vart det nett som ved avreise, å finne ein anna veg. Vi bestemte oss for å køyre E39, ta av mot Åndalsnes og slå to fluger i ein smekk ved å køyre Trollstigen og gjennom Geiranger før vi var heime på velkjente trakter i nord av tidlegare Sogn og Fjordane.

Først etappe er å koma seg gjennom Trondheim til Orkanger. Det blei eit ladestopp på Klett før Orkanger. Gårsdagen vart lang så vi hadde ikkje lada opp bilen for neste dag. Deretter var det gjennom tunellane og fleire soner med automatisk trafikkontroll over lengre strekker. Må vere nokre skikkelege grisekøyrarar her i området med så mange soner.

I Orkanger er det å koma seg på E39 mot Halsa ferjekai. Vegen er under utbetring og vil bli veldig bra etter kvart. Trafikken var ikkje den store tidleg denne dagen, men det er no alltid litt å forsere. Lastebilar og trailerar har ikkje kraft nok til stigningane og så tek ein att turistar som køyrer i sitt eige tempo. Men det går greitt og vi kom rett på ferja til Kanestraum.

Derifrå var det å følgje E39 mot Molde for å ta av mot Sølsnes litt før. Her greidde vi akkurat å ikkje nå ferja. Hadde vi vore nokre minuttar raskare hadde vi kome med. Uansett greitt med eit beinstrekk når det er berre 20 minutt mellom ferjene. Etter å ha kome oss over fjorden var neste strekke å koma seg til Åndalsnes for lading og lunsj.

Veret vart dårlegare og regnfullt når vi køyrde inn dalen mot Trollstigen. Det var lite trafikk opp og over Trollstigen. Eg hadde forventa å stoppe eller for den del rygge om eg møtte ein stor bubil eller buss, men det var det aldri trong for. Frå toppen av Trollstigen er tek ein seg ned den lange dalen ned mot Sylte i Valldal. Det blei ikkje stopp ved Gudbrandsjuvet. Vi holdt stø kurs mot ferjekaien på Linge for å kome oss over Eidsdal.

Første bil ut av ferja og opp dalen for å kome over og ned i Geiranger. På vegen ned vart dei ein liten stopp. Ein av bussane som var på veg motsett veg av oss koka. Vi kom forbi etter litt og tok oss ned svingane til Geiranger. Sjølv om denne dagen ikkje var overfyllt med turistar i Geiranger, var det slik at vi merka det godt. Men trafikken fekk flyta greitt. Som forventa kom vi etter saktekøyrande buss og turistar mot toppen og mot Strynefjellet, men kom forbi greitt.

Det var vegarbeid i den nederste tunellen på Strynefjellet og det vart ein stopp på omlag 30 minutt før vi vart losa gjennom med ledebil. Deretter var det fritt ned og ut dalen til Stryn. Frå Stryn var det berre å følgje fjorden og kome seg til Utvik, over fjellet og ned til Breim. Her vart det ein obligatorisk stopp på Bakar Jon før vi heldt fram mot Sogn.

Kiruna heilt til Malvik

Arild BjørkKommenter innlegget

Dagen starta med ein enkel plan, koma seg inn på E45 og følgja den til Östersund for overnatting. Flott start på dagen i Kiruna i sol og fint ver. Lite trafikk og fine vegar. Omlag halvveges mellom Kiruna og Gällivare kom vi inn eit område med vegarbeid. Det var over 2 mil med grus og nedsett vart. Eg prøve å halda meg til det som er skilta og ønska fart i ulike områder. Men vi la no merke til at ein del av dei følgjande bilane meinte at fart som var skilta var vegleiande.

Det tok si tid å forsere vegarbeidsområde, men vi sett vart sørover gjennom skogane forbi Gällivare til Jokkmokk. Her blei det ein stopp for å lade på Ionity samt fylle opp kvoten på Systembolaget. Når bilen var klar, var det berre å halde fram sørover. Mykje skog, men det beste er fin veg med god fart og lite trafikk. Vi passerte både Arvidsjaur og Sorsele. Utanom skog såg vi eit par oppdemte vatn i området.

Neste stopp var i Storuman for lading og ein matbit. Deretter var planen å halde fram heilt til Östersund for overnatting. Var sikker på at det ikkje ville vere problem å få seg ei overnatting der og budde meg ikkje på eit alternativ. Eg sikta meg inn på Best Western-hotellet eg nytta i august 2025. Vi rulla inn og stor var overraskinga det var fullt. Vi køyrde til eit anna Best Western-hotell ikkje langt unna. Dei hadde att nokre få rom, men prisen var landevegsrøveri. Ingen visste heller kvifor det var så fullt på hotella. Ikkje var det noko arrangement som kunne utløyse dette.

Etter litt om og men, bestemte vi oss for å køyre mot Åre, ein vintersportsstad som måtte ha ledige rom. Men først måtte vi lade opp på Ionity i Krokom. Forsøkte å nå eit hotell på vegen til Åre, men fekk eit svar som var merkeleg sidan det skulle vore nokon som svarte der. La merke til at hotellet var svart og det såg ut som heile Åre var nedstengt for sommarsesongen. Då var Noreg neste, vi satsa på Stav hotell i Malvik. Eit eldre og lite fancy hotell i vegarbeidsområdet nordom Trondheim. Eit hotell som ikkje står på førstevalet for mange og dermed var enkelt å få rom på. Vi kom fram seint på kveld. Etter over 100 mil var det godt å få seg ei seng å kvile på.

Sommarøy og Senja til Kiruna

Arild BjørkKommenter innlegget

Tidleg start frå Sommarøy. Like greitt å bruke tida på ferjekaien enn å miste ferja. Veret var ikkje det store første del av dagen. Men vi kom i land på Senja og tok første turen innom Husøy. Deretter følgde vi vegen motsett veg av då eg var her i 2023 forbi Senjahopen og heilt til Gryllefjord. Sjølv om nokon av toppane var litt beskjedne og stakk toppen i skyene, fekk vi meir enn nok inntrykk av Senja. Ein liten stopp i Finnsnes for lunsj passa bra.

Veret tok seg opp og vi køyrde via Sørreisa forbi Bardufoss til Setermoen. Sistnemde hadde hatt ei utvikling i løpet av dei tre åra sidan eg sist var der. Vi stoppa ved Ionity for å lade og planlegge neste del av turen. Plasseringa av Ionity-ladarane var ikkje heilt optimal. Det vart for trang med parkeringa like ved og skapa ein del frustrasjon sidan den eine ladaren eg hadde blinka meg ut ikkje var «frisk». Enda med eg flytta meg til ein anna ladar og då virka alt. Det vart nemnt i etterkant, like før eg reiste, at ladaren eg sleit med hadde andre også slite med.

Heimturen stod om to alternativ, ned gjennom Noreg eller gjennom Nord-Sverige. Sidan vi hadde teke turen nedover Noreg i 2024, gjekk vi for å køyre ned Nord-Sverige. Vi var budd på eit meir einsformig landskap. Eg kjente det frå turen rundt Finland i august 2025. Sjølv om det er 300 km lenger er vegane i Sverige langt betre og trafikken mindre. Her treng du ikkje kjempe med campingbilar og turistar gapande på omgivnadane i sitt eige tempo. Valet var enkelt. Vi ville sjå Bjørnefjell og fjellområda mellom Sverige og Noreg og køyre på gode vegar med lite trafikk.

På vegen nedover til Bjerkvik passerte vi den store utbygginga av datasenter, eit stor område nordom Bjerkvik. Rett før vi kom til brua svinga vi austover og oppover mot riksgrensa til Sverige. Trafikken tok seg opp og etter at vi passerte grensa og Abisko skjønte vi at nordmennen skulle eller hadde vore på handling. Etter Abisko tok trafikken av og vi heldt fram mot Kiruna. På nordsida av vegen var det eit stort vatn og lågare fjell, på sørsida høgare fjell opp mot vegen. Kebnekaise ligg ein del sørom Abisko nasjonalpark, men er ein del av Kiruna kommune. Dessverre kan ein ikkje sjå fjellet frå E10. Etter kvart endra terrenget seg til meir vid og open vidde med slake åsar/fjell. Varierande natur denne dagen frå dei spisse toppane på Senja til meir eller mindre vidde når vi nærma oss Kiruna.

Framme i Kiruna tok vi ein tur rundt i gamlebyen, som vil vere historie om ti års tid. Er rimeleg sikker på at grunnen nærast avkøyringa mot gruva har gitt etter sidan sist. Det var store sprekker i vegen og bakken som var fyllt att nær dei gamle blokkene. Vi tenkte at vi skulle overnatte i den nye delen på Scandic. Dessverre er den delen ikkje planlagt for bil. Vi leita etter parkeringsplassar. La merke til ein grusplass på motsett side av vegen, men vi fann ikkje tydleg merking at dette var ein offentleg parkeringsplass. Mange av plassane var merka som utleigde. Vi tok ikkje sjansen. Surt å ende opp med å få bilen taua bort eit par dagar før ein er heime. Vi returnerte til gamlebyen og eit Best Western-hotell. Greitt nok for ei overnatting, men hotellet bar meir preg av å vere ein brakkerigg for arbeidarar i gruva.

Aldersgrense, ein trussel mot demokratiet

Arild BjørkKommenter innlegget

No er det ikkje slik at eg er mot aldersgrenser. Vi treng aldersgrenser for å sikre at ein person er mogen nok til å kunne køyre bil eller handsame meir eller mindre farlige kjemikalier. Men når det er snakk om ytringsfridom, bør det vere minst mogleg avgrensingar.

Eg nyttar eit verktøy som gjer at min aktivitet på Youtube vert maskert. Fleire årsaker til det, men det går eg ikkje inn på no. Av og til går trafikken min via eit land som har innført aldersgrense på sosiale medier som råkar alle. I bilete over er det ein kommentar rundt ein video som viser ei amerikansk verksemd som forbyr US Immigration and Custom Enforcement (ICE) å vere på eigedomen sin. ICE, eller tidas brunskjorter, blir kort og godt følgt ut porten.

For ein som har levd gjennom slutten av den kalde krig og roen like etter for å ende opp i ein verdsituasjon der vi sit på ei tønne med krutt, er ei aldersgrense på sosiale medier ei fare for demokratiet. For meg er det viktig at dagens ungdom og unge vaksne startar tidleg å ta innover seg kva slags samfunn dei vil leve i. Ynskjer dei eit totalitært regime som overvåker dei i alt dei gjer eller ønskjer dei eit open, tillitsbasert og fritt samfunn? For at eit demokrati skal vere funksjonelt må det vere basert på frie og opne meiningar som meir eller mindre står mot kvarandre. Frie og opne val avgjer kven som styrer.

Som alltid vil det som er fritt og ope også innehalde uønska aktivitet. Men det er her at foreldre må vere sitt ansvar bevisst. Det er de, dei vaksne i familien, som skal lære og oppdra ungane. Det er de som skal hjelpe dei å forstå og navigere samfunnet og hjelpe dei vekse opp. Ønskjer de å legge alt dette i hendene på ein stat som kan kome til å oppdra ungane i sitt ønskjebilete?

Ruins of the White House and U.S. Capitol with cracked pavement and overgrown weeds

Gratulerar USA!

Arild BjørkKommenter innlegget

1776 til 2026 er 250 år som meir eller mindre fungerande demokrati. Etter 250 år er det slutt. «By the people, for the people» har blitt erstatta med «by the money, for the money» er mi oppfatning. Dei rike kjøper seg ein diktator som let dei drive på som dei vil. Dei «folkevalde» og utøvande viser blind lojalitet til diktatoren og får skumme fløyten og leve i sus og dus. Dei hardarbeidande sit att strippa og fattige, forrådt av lovnader/løgner.

USA og Russland er i dag begge oligarki. «Val» berre for syns skuld, makta ligg ein anna stad, sist fastslege av høgsterett. Ein tragisk ende for eit land utan framtidsvisjon, klamrande til fordums makt og teknologi. USA kan ikkje lenger vise veg.