Lang køyretur dagen før, men i dag var planen å ta Sognefjellet. Stor var overraskinga når eg sjekka kameraene på fjellet. Her låg det nysnø i vegbana. Med sommardekk vart det nett som ved avreise, å finne ein anna veg. Vi bestemte oss for å køyre E39, ta av mot Åndalsnes og slå to fluger i ein smekk ved å køyre Trollstigen og gjennom Geiranger før vi var heime på velkjente trakter i nord av tidlegare Sogn og Fjordane.

Først etappe er å koma seg gjennom Trondheim til Orkanger. Det blei eit ladestopp på Klett før Orkanger. Gårsdagen vart lang så vi hadde ikkje lada opp bilen for neste dag. Deretter var det gjennom tunellane og fleire soner med automatisk trafikkontroll over lengre strekker. Må vere nokre skikkelege grisekøyrarar her i området med så mange soner.

I Orkanger er det å koma seg på E39 mot Halsa ferjekai. Vegen er under utbetring og vil bli veldig bra etter kvart. Trafikken var ikkje den store tidleg denne dagen, men det er no alltid litt å forsere. Lastebilar og trailerar har ikkje kraft nok til stigningane og så tek ein att turistar som køyrer i sitt eige tempo. Men det går greitt og vi kom rett på ferja til Kanestraum.

Derifrå var det å følgje E39 mot Molde for å ta av mot Sølsnes litt før. Her greidde vi akkurat å ikkje nå ferja. Hadde vi vore nokre minuttar raskare hadde vi kome med. Uansett greitt med eit beinstrekk når det er berre 20 minutt mellom ferjene. Etter å ha kome oss over fjorden var neste strekke å koma seg til Åndalsnes for lading og lunsj.

Veret vart dårlegare og regnfullt når vi køyrde inn dalen mot Trollstigen. Det var lite trafikk opp og over Trollstigen. Eg hadde forventa å stoppe eller for den del rygge om eg møtte ein stor bubil eller buss, men det var det aldri trong for. Frå toppen av Trollstigen er tek ein seg ned den lange dalen ned mot Sylte i Valldal. Det blei ikkje stopp ved Gudbrandsjuvet. Vi holdt stø kurs mot ferjekaien på Linge for å kome oss over Eidsdal.

Første bil ut av ferja og opp dalen for å kome over og ned i Geiranger. På vegen ned vart dei ein liten stopp. Ein av bussane som var på veg motsett veg av oss koka. Vi kom forbi etter litt og tok oss ned svingane til Geiranger. Sjølv om denne dagen ikkje var overfyllt med turistar i Geiranger, var det slik at vi merka det godt. Men trafikken fekk flyta greitt. Som forventa kom vi etter saktekøyrande buss og turistar mot toppen og mot Strynefjellet, men kom forbi greitt.

Det var vegarbeid i den nederste tunellen på Strynefjellet og det vart ein stopp på omlag 30 minutt før vi vart losa gjennom med ledebil. Deretter var det fritt ned og ut dalen til Stryn. Frå Stryn var det berre å følgje fjorden og kome seg til Utvik, over fjellet og ned til Breim. Her vart det ein obligatorisk stopp på Bakar Jon før vi heldt fram mot Sogn.

Dagen starta med ein enkel plan, koma seg inn på E45 og følgja den til Östersund for overnatting. Flott start på dagen i Kiruna i sol og fint ver. Lite trafikk og fine vegar. Omlag halvveges mellom Kiruna og Gällivare kom vi inn eit område med vegarbeid. Det var over 2 mil med grus og nedsett vart. Eg prøve å halda meg til det som er skilta og ønska fart i ulike områder. Men vi la no merke til at ein del av dei følgjande bilane meinte at fart som var skilta var vegleiande.

Det tok si tid å forsere vegarbeidsområde, men vi sett vart sørover gjennom skogane forbi Gällivare til Jokkmokk. Her blei det ein stopp for å lade på Ionity samt fylle opp kvoten på Systembolaget. Når bilen var klar, var det berre å halde fram sørover. Mykje skog, men det beste er fin veg med god fart og lite trafikk. Vi passerte både Arvidsjaur og Sorsele. Utanom skog såg vi eit par oppdemte vatn i området.

Neste stopp var i Storuman for lading og ein matbit. Deretter var planen å halde fram heilt til Östersund for overnatting. Var sikker på at det ikkje ville vere problem å få seg ei overnatting der og budde meg ikkje på eit alternativ. Eg sikta meg inn på Best Western-hotellet eg nytta i august 2025. Vi rulla inn og stor var overraskinga det var fullt. Vi køyrde til eit anna Best Western-hotell ikkje langt unna. Dei hadde att nokre få rom, men prisen var landevegsrøveri. Ingen visste heller kvifor det var så fullt på hotella. Ikkje var det noko arrangement som kunne utløyse dette.

Etter litt om og men, bestemte vi oss for å køyre mot Åre, ein vintersportsstad som måtte ha ledige rom. Men først måtte vi lade opp på Ionity i Krokom. Forsøkte å nå eit hotell på vegen til Åre, men fekk eit svar som var merkeleg sidan det skulle vore nokon som svarte der. La merke til at hotellet var svart og det såg ut som heile Åre var nedstengt for sommarsesongen. Då var Noreg neste, vi satsa på Stav hotell i Malvik. Eit eldre og lite fancy hotell i vegarbeidsområdet nordom Trondheim. Eit hotell som ikkje står på førstevalet for mange og dermed var enkelt å få rom på. Vi kom fram seint på kveld. Etter over 100 mil var det godt å få seg ei seng å kvile på.

Ein rein køyredag utan andre stopp enn eit ladestopp i Nordkjosbotn. Som vanleg er vi avgårde litt etter frukost. Veret var ikkje heilt det store, men betra seg etterkvart som vi kom sørover. På vegen dit passerte vi Kåfjord, der Tirpitz gøymde seg innmellom under andre verdskrig. Litt synd at det ikkje går oftare ferjer frå Olderdalen. Kunne gjerne tenkt å kryssa tvers gjennom Lyngsalpane for å sleppe nedom Nordkjosbotn.

Stoppa i Nordkjosbotn for ein matbit og lading på Ionity. Regnet hadde gitt seg så det var fint å spasere litt rundt for å strekke beine før neste etappe. Etter lading heldt vi fram til Tromsø. Brua var ikkje open for bilar så vi enda opp med å ta tunellen under sundet og dukka opp i byen. Deretter køyrde vil litt rundt i byen og køyrde rundt sørspissen av øya Tromsø ligg på før vi passerte flyplassen og køyrde mot Sommarøy.

Med tanke på opplevinga i Kilboghavn for to år sidan, tok vi ein tur bortom ferjeleiet der ferja til Senja går. Vi skulle ta ho i morgon tidleg og det kunne vere greitt å sjekke kor mange bilar som stod i kø med tanke på å sikre oss at vi kom med. Neste ferje går timar seinare. Når vi var bortom kaien var det lite bilar, så vi konkluderte meg at det nok ikkje ville bli så gale neste dag. Ferja som gjekk der tok mange bilar, vi kryssa fingrane for at det ikkje kom ein liten balje og skulle ha med seg nokre få bilar.

Vi snudde tilbake til Sommarøy og Sommarøy Artic Hotel. Ut på dagen vandra vi rundt i området og kika på fuglelivet og området. Eit flott ferieområde med sandstrender og til og med høve for å gå ein topptur. I motsetning til andre stadar vi har besøkt, var ikkje bygningane på plassen befesta med sjøfugl. Nei, her låg fuglane på reira sine på bakken og ruga. Heller ikkje var dei plagsomme og etter deg med tanke for å skaffe seg ein godbit. Ei sjeldan oppleving som det er lenge sidan eg har sett. Generelt sett er sjøfuglane ei pest og plage som oftast. Kanskje kjem vi til å ta turen opp att seinare ein sommar for ei veke på Sommarøy.

Turen nådde sitt zenith i går med Europa sitt nordlegaste fastlandspunkt Nordkapp. Ja, eg veit det er eit nes ørlite vestom som strekke seg litt lenger nord. I dag vart det første dag på reise sørover og heim. Sidan vi venta ut havtåka med eit besøk i Havøysund dagen før, gjekk turen sørover til Olderfjord. Når vi nærma oss Olderfjord, la eg merke til ein Porsche 911 GT3 i bakspegelen. Vi kom inn i eit litt dårleg vegparti og han måtte ta det med ro, men ikkje lenge etter at vi starta klatringa mot Skaidi, frå Olderfjord, var han tilbake i hekken og det tok ikkje lenge før han bles forbi og det var det siste vi såg til den. Ut i Hammerfest køyrde vi opp på utsiktspunktet og fekk eit flott overblikk av byen.

Etter Hammerfest tok vi oss tilbake til Skaidi og sørover til Alta. Enda opp med å ta inn på Scandic før vi tok ein køyretur rundt i området. Tenkte vi skulle køyre inn til Altadammen, men vi kom ikkje lenger enn til bommen ved Nullpunktet på Stillavegen. Eg slo opp på nettet og vegen opnar ikkje før 1. juni. Vi var ei veke for tidleg. På turen til Nullpunktet og tilbake la vi merke til at nyare einebustadar hadde ein tendens til å vere svært store. Det hadde vi ikkje vore van med på turen vår rundt Finnmark fylke. Etter ein betre middag på hotellet slappa vi av utover kvelden. Neste dag var planen å koma oss gjennom Tromsø til Sommarøy.

Etter å ha dekka rundt 1500 kilometer dei siste dagane, tok vi ein rolegare dag. Målet var å ta neste natt i Honningsvåg etter å ha vore på Nordkapp. Vi køyrde nordover langs Porsangerfjorden mot Olderfjord. Vi la merke til at havskodda låg tjukk i nord. For å unngå å vere på Nordkapp i tjukk skodde, valde vi å framskundet besøket til Havøysund med ein dag. I Smøfjord tok vi av mot Russelv og vidare til Havøysund. Avstikkaren er samla på 170 km tur/retur Smørfjord, det håpa vi ville gi skodda i nord meir enn nok tid til å lette.

Køyringa til Havøysund gjekk i variert landskap på gode vegar. Trafikken var ikkje den store, eg likar det når det ikkje er for stor trafikk. Sjølve Havøysund var ein plass med mykje aktivitet. I høve stadane vi hadde vitja dei to dagane virka det som ein plass med meir aktivitet og i same klasse som Båtsfjord. Godt var det å sleppe forfallet vi opplevde i Berlevåg og Vardø dagane før.

Tilbake i Smørfjord snudde vi nordover mot Nordkapp. Tåka i nord var borte. Vi passerte nokre campingbilar på vegen, men sidan vi var i siste del av mai var det ikkje store trafikken. Frå Honningsvåg var det det så godt som ikkje busstrafikk. Når eg vitja området i juni 2023 var det ein heilt anna aktivetet med fleire ti-talls bussar.

Ute på Nordkapp-platået tok dei no betalt for parkering. Kr 130 for 6 timar samt kr 10 per person i bilen. Sist eg var her var det gratis. Om eg minnes rett hadde det vore ei sak på at tilgang til Nordkapp-plattået kom under allemannsretten og ein ikkje kunne ta betalt for tilgang. Å setje opp nokre flyttbare gjerder, men ellles la det vere same grusen og steinen som sist synes eg var merkeleg. Greit om dei hadde asfaltert og laga plassen fin, men slik det var gjort no virka det som lureri. Eg forstår ikkje kvifor det no skal vere lov å ta betalt når det ikkje var lov tidlegare.

Det var litt folk rundt omkring, men i høve juni 2023 var det lite. Med sol og blå himmel kunne ein ikkje klage på er og utsikt. Vi såg så langt vi greidde. Temperaturen var fin. Likar det best når temperaturen er slik at ein kan ta på seg klede for å halde temperaturen.

Rett nedanfor platået fekk vi auge på ein kvitkval som symde dovent rundt, mest truleg god og mett. Etter ei stund med spassering, kiking på minnemerker, kunst og fotografering var det tid for returen. Vi køyrde del vel 3 mila til Honningsvåg og tok inn på hotell nede ved sjøkanten. Etter det vandra vi rundt i ein aktiv by med eit par hurtigruter liggande til kai. Seinare, medan eg etterfylte spylarveske på bilen, la eine båten frå kai og fløyta. Lyden frå skipsfløyta gjekk gjennom marg og bein og eg skvatt til.

På kvelden tok vi ein tur i byen for middag. Enda opp på ein serveringsstad der vi valde fiskesuppe. Vanlegvis når du får servert fiskesuppe er det mykje veske og fiskbitane ser du knapt. Men i suppen vi fekk servert i Honningsvåg var det masse kvitfisk. Kort og godt den beste fiskesuppen eg har ete. Der andre suppar er meir som eit slag på kjeften enn noko ein vert mett av, var fiskesuppen i Honningsvåg eit fullverdig måltid som metta godt. På returen til hotellet vart det tid til ein liten tur på puben som har tilhald i eitt av husa som tyskarane ikkje greidde å brenne ned når dei trakk seg tilbake med brent jords taktikk. Mange livlige nordlendingar var ute denne kvelden.

Vi forlot Varangerhalvøya og Varangerbotn med Lakselv som mål for dagen. På vegen skulle vi ut mot kysten og vitje Gamvik, Mehamn og Kjøllefjord. Samla sett litt over 500 km denne dagen. Første del av reisa tok oss tilbake til Tana bru som vi kryssa og snudde nordover langs vestsida av elveutløpet i retning Ifjord.

I Ifjord startar avstikkaren nordover mot Gamvik, Mehamn og Kjøllefjord. Veret var ikkje så fint som dagane før. Vi enda opp i mykje tåke i høgda. Her var det viktig å vere vaken og følgje med. Ein kunne risikere at rein kryssa vegen på eit ugunstig tidspunkt. Det vart også ein del nedbør i løpet av dagen.

Første korte stopp på turen var Gamvik. Ein plass som framstod meir som ein feriestad enn noko for fastbuande. Kanskje det hadde sett annleis ut om det hadde vore blå himmel og sol. Vergudane var ikkje på Gamvik sitt lag denne dagen. Etter besøket tok vi oss tilbake til Mehamn for lading av bil og lunsj. Dessverre var det ikkje mange serveringsstadar der. Enda opp på eit bakeri/konditori som ikkje på nokon måte kunne måle seg med tilsvarande i Båtsfjord. Det var ingen ting blant det avgrensa utvalet i disken som freista. Eg stod over og tok meg heller noko medbrakt.

Det vart ein liten runde i Mehamn som gav meg mykje av dei same inntrykka som Vardø og Berlevåg dagane før. Mehamn skal visst ha ei omfattande fiskeaktivitet, men den la eg ikkje merke til Såg at det var stadar for å henge opp fisk for tørking, men alle stativa var tomme. Eg la heller ikkje til overivrig aktivtet av sjøfuglar rundt industribygg i håp om å få tak i noko som dett av ved lossing av båtar. Heile Mehamn virka å vere i ein døs.

Etter nok eit skuffande stopp var det opp att i høgda for å ta turen ned til Kjøllefjord. I høve Gamvik og Mehamn gav Kjøllefjord eit meir positivt inntrykk. Her virke det å vere meir aktivet og ein større plass. Sjekka opp med Store Norske Leksikon og der er Kjøllefjord omtala som Finnmarks største fiskevær. Det forklarar mykje.

Med Kjøllefjord kryssa av, var det å ta seg tilbake til Ifjord for å gjere unna siste delen av reisa til Lakselv. Vi passerte nokre små stadar på vegen, men køyrde gjennom mykje natur og ødemark. Framme i Lakselv tok vi inn på hotell og åt ein betre middag på kvelden. Neste dag var planen å roe ned og ende opp i Honningsvåg etter ei vitjing på Nordkapp.

Siste del av Varangerhalvøy stod på planen i dag. Første stopp vart planlagt til Store Molvik, ei vik eit par mil frå Berlevåg. Vi tok oss eit par mil mot Tana bru og følgde Tana-elva på austsida nordover før vi etterkvart starta klatringa opp på platået. Vinteren prøvde framleis å halde seg fast, men var på vikande front. Oppe på fjellet tok vi av mot Kongsfjord og vidare til Berlevåg.

Vi passerte både Berlevåg og flyplassen før vi følgde grusvegen til Store Molvik. Vegen er vinterstengt, men var no opna. Om vinteren må du bruke snøscooter for å kome deg hit. Vegen hadde trengt å blir grusa opp etter vinteren, men i høve grusvegen i Pasvikdalen var den bra. Store Molvik bar preg av å vere feriehus og hytter.

Vi snudde tilbake til Berlevåg for ein pause og lading av bilen. Når vi passerte gjennom staden på meg til Store Molvik, la vi merke til at store mengde fulgar hekka på hustaka og industribygg. Rett over ladestasjonen var det ein god del leir. Eg var uroa for å verta angripen av fuglen medan vi var rundt bilen, men fuglane var rolege. Vi vandra inn i sentrum og såg oss rundt. Rekna med at bilen var godt nedskiten når vi kom tilbake, men nok ein gong tok eg feil.

Inntrykket eg sit att med er at Berlevåg har sett betre dagar, nett som Vardø. Usikker på kor mykje industri det er der, men når ein plass overlet hus og området til fuglane tyder det på at det ikkje er mykje aktivitet. Her var det ein Spar-butikk som vi handla litt i samt ein kafe/pub på andre side av gata, som ikkje var open. Kika på hus til sals i Berlevåg. Her var det eit med ny pris: kr 690 000. Fører du opp hus her, vil du aldri få att byggekostnaden. Nok eit eksempel på at Berlevåg har sett betre dagar.

Sidan ingen serveringsstad var open, måtte vi utsette toalettbesøket. Etter lading tok vi turen nedom kaien, eit par kilometer frå Berlevåg. Her er det bad og toalett for tungtransporten vi kunne nytte. Deretter var å koma seg tilbake via Kongsfjord og opp på fjellet. Kongsfjord var heller ikkje mykje å skryte av.

I motsetning til Berlevåg og Kongsfjord overraska Båtsfjord stort. Plassen er større og det var meir aktivitet her. Vi hadde sikta oss inn på konditoriet der og kjøpte kvar vår påsmurt foccia delt i to med mykje godt mellom delene. Omtalane på Google Maps kan eg skrive under på. Til dessert delte vi eit minst like godt kakestykke. Gode og mette tok vi ein liten rundtur i Båtsfjord før vi snudde sørover og tok ein avstikkar til Syltefjord. Som store Molvik bar plassen preg av å vere ein feriestad.

Eit lite sidespor til det vi har sett hittil. Finnmark må vere skrotnissens heimstad. Aldri før har eg sett så mange stadar der det på eigedomar var samla både køyretøy, anleggsmaskiner, jordbruksreiskap og båtar i ulike tilstandar av forfall.

Etter å ha sett oss om og dekka alt i sørlege Varanger, var det på tide å gjere unna den nordlege delen. Vi kom til at vi ville ha Varangerbotn og hotellet 8 Seasons Hotel som base dei neste to nettene. Det er ikkje mogleg å dekke Varangerhalvøya på ein dag. For å besøke alle stadane må ein køyre rundt 1 000 km frå Kirkenes. Den første dagen sette vi av til å køyre ut Varangerfjorden til Hamningberg. Først måtte vi kome oss 120 km til Varangerbotn frå Kirkenes. Veret var litt grått på denne etappen. Det greit å minne dykk på distansane her i nord. Eit stykke utom Kirkenes står det eit skilt med Narvik 1079 km. Jepp, her oppe leikar ein ikkje distansar.

I Varangerbotn stoppa vi for å ta ein pause og lade bilen slik at vi var sikre på at vi hadde nok til å kome fram til og tilbake frå Hamningberg samt nokre avstikkarar, med andre ord over 320 km. Var innom hotellet før vi var tilbake i bilen og køyrde austover austover langs Varangerfjorden. Sola starta å titte fram og veret letta. Vi passerte Vadsø og haldt fram mot Vardø. Her tok vi tunnellen under sundet og dukka opp i byen. Køyrde rundt i den vesle byen og må sei at han bar preg av å vere sliten. Innimellom var det hus i dårleg forfatning og som var på veg å klappe i hop. Eit overraskande syn at tilstanden var slik, men vi skulle oppleve meir av slikt dei komande dagane. Leitte etter ein plass å ete i byen, men fann ingen stad. Virka som Vardø var i sin eigen døs denne dagen.

På turen frå Vardø til Hamningberg må du gjennom spesielle områder med steinar og berg som der laga står meir eller mindre vertikalt. Vegen er smal og vi tok det med ro. Møter du motgåande trafikk må du kunne stoppe i dei trangaste partia. Vi kom fram til Hamningberg i nydeleg solskin og tok lunsjen vår i enden av vegen. Hamningberg bar preg av å vere ein feriestad enn noko anna. Det stod att gamle hus og bygg der, men ingen næringsaktivtet.

Etter vandring, fotografering og matpause sette vi oss i bilen att og returnerte mot Varangerbotn. Køyringa gjekk nok ein gong greitt. Campingbilar slapp oss forbi og vi møtte heller ikkje mange. Eg er rimeleg sikker at i juli og august er trafikken ein heilt anna på denne vegen. På veg mot Vadsø var nedom eit par stadar og kika.

I Vadsø køyrde vi ein runde i byen før vi stoppa for ein softis. Deretter var det vel 5 mil tilbake på hotellet i Varangerbotn. Samla sett hadde vi klokka inn rundt 450 km denne dag. Eigaren av hotellet tok mot oss når vi kom tilbake og vi fekk tilbud om å delta på middag seinare. Det var ein slags samisk lapsksus med reinskjøt. Eit velkoment avbrekk i eit ellers stort tilbod av burgarar og frityrsteikt mat på serveringsstadane.

Dagen hadde vi sett av til ein tur i Pasvikdalen og jammen brukte vi heile. Eg skulle gjerne hatt ein prat med fylkeskommunen som har ansvar for vegen. Dette er den absolutt verste fylkesvegen eg har køyrt i Noreg. Allereie etter å ha passert Bjørnevatn, byrja mistanken å brei seg. Det er 120 km frå Kirkenes inn til Grenseberget. Når navigasjonen på bilen viste at vi skulle bruke tett opp til 3 timar inn, var det noko som ikkje stemte.

Nokre mil inn Pasvikdalen kom vi til eit vegområde der ein jobba med å utbetra teleskade. Det var partier innover dalen der ein hadde utbetra vegen, men i det store og heile var det til lite. På returen forstod eg korleis den dårlege vegen var bygd opp. I vegarbeidområdet hadde dei greve opp eller fjerne masse på halvparten av vegbana i knappe 2 meters djup. Då såg eg at i praksis var asfalten lagt på jord. Her var det ingen pukk, singel, finare avrettingsmasse før asfalt. Det forklarte dei utallige søkka og kulene på den asfalterte vegen innover. Steinar sveller opp frå underlaget og jord søkk saman. Følgjer du ikkje godt med når du køyrer denne vegen, er eg nesten villig til å garantere at du vil øydelegge bilen. Ingen støtteverktøy i moderne bilar vil hjelpe deg. Full fokus på vegbana og lågare fart er einaste botemiddelet.

Frå Nyrud og dei siste to mila er det grusveg med innslag av parti med sand. Denne delen er enda verre enn den asfalterte delen. Krabbefart må til tider til for å unngå å botna ut. I august 2025 køyrde eg frå Sirkka til Enare i Finland. Omlag 6 mil var grusveg. I høve Pasvikdalen var grusvegen i Finland reine Autobahnen. Samla sett er eg overraska over kor dårleg Pasvikdalen er tilrettelagt. Treriksrøysa og dalen har, slik eg oppfatta det, vorte fokusert på som ein turistattraksjon, men fy faen! Du må nesten ha beltevogn for å kome fram. Kan legge til at nesten 6 timar i bil på dårleg veg merka eg på kroppen dagen etter.

Framme ved Grenseberget var det godt å starte å gå dei siste 5 km til Treriksrøysa. Det var sol, 18 grader og ein fin trekk. Fotturen til Treriksrøysa tek i rask gange 50 minutt. Stien er tydeleg i terrenget og over myrene er det lagt ut lange klopper du kan gå på. I motsetning til her på Vestlandet der du har val om å gå opp eller ned når du skal på tur, er terrenget flatt. Der det var grus og stein gjekk det an å småjogge. Men over dei store myrene var det vått og mykje vatn. Til tider var det så mykje vatn at det gjekk opp på ankelen. Låge fjellsko eller joggesko er ikkje rett fottøy om du vil unngå å bli våt på føttene. Kan legge til at skoa stanka Pasvikmyr etter turen og vart forvist til å stå ute dagane etterpå.

Framme ved Treriksrøysa vart det ein pause med drikke og fotografering. Når eg starta å pakke ned for returen, kom eit par rekruttar/grensevakter med full oppakning inkludert våpen og skarpe skot. Slo av ein hyggeleg prat med dei før myggen vart for nærgåande og eg returnerte til bilen. Tek du same turen, rekn med å bruke 4 timar frå Kirkenes til Treriksøysa og det same tilbake.