Å gå frå Rindabotn til Leikanger ein vintersdag er ei flott oppleving. Når sola varmar og det er påskeføre, kan ein ikkje klage. Til turen treng du tur- eller fjellski. Å gå med løypeski vil eg frarå. 1/3 av turen vil gå utanfor trakka løype. Ski med kortfeller har eit greit kompromiss mellom feste og gli.

Du startar ved trekkhytta i Rindabotn og følgjer trakka løype for runden om Høgehaug, Sumhaug, Fjærlandssete og Jarbruvotni. Sidan du skal til Høgehaug på 980 moh, følgjer du den trakka løypa vest/sørvestover opp til det høgste punkte. Frå Rindabotn er det ca 5 km opp til Høgehaug og stigning heile vegen.

På Høgehaug vil du i nord sjå inn i Trastadalen, vestover mot Myrdalen og Myrdalsbreen. På nordsida av Friksdalen ser du Sovlsetfjellet og ellers langt inn i Friksdalen. Du skimtar også Skarholten på 1540 moh vest for Voggebreen. Du ser Kaldekletten på 1360 moh samt Friksdalseggi, i enden av Friksdalen, der han svingar inn mot Vogga. Kjeringafjell på 1314 moh og heile ryggen heim og ned mot Kjeringasteinen sør om Kaldekletten. Du skimtar Fagreggi på 1004 moh samt Okslahaugane over Aoreveitane og Stokksete. I sør røyser både Lusaskard og Skriki seg mot himmelen med sine 1004 moh og 1227 moh. Under deg ser du Fjærlandssetevatnet med Sumhaug i vest, ved utløpet mot Henjadalen. Aust for vatnet ser du sæla på Fjærlandssete samt heimover mot Øvstedalen.

Frå Høgehaug sigler du ned ca 200 høgdemeter til Sumhaug. Løypa går austom Pipehaueg og Hovden samt Lomavatnet og Hovdavatnet. Nede på Sumhaug kryssar du utløpet av Fjærlandssetevatnet på solid snøbru. Når brua ber ei trakkemaskin, treng du ikkje vere uroa for vekta di. Du følgjer trakka løypa ca 2 km langs Fjærlandssetevatnet, austover mot Fjærlandssete. På vegen passerer du Kringlevatnet før du endar opp ved skilta, som står litt sør for sælbøen på Fjærlandssete.

På ein helgedag kan du følgje trakka løype sørover mot Øvstedalen, forbi Kalvavatnet og ned til der Kløvjavegen kjem i hop med stien/løypa frå Øvstedalen, litt over Furusete. Du ser starten i det siste bilete, den slake ryggen må du over/rundt for koma inn på Kløvjavegen. Du får ei lita oppstigning før du skråsigler ned mot området bak Geitadalen.

Eg saknar trakkemaskina til Per Steinar Melås. Ho var til stor hjelp når ein skulle over til Njøsadalen. Løypa var lagt i kløfta i det nest siste bilete, før den svinga nordover inn i løypa frå Øvstedalen. I dag er alternativet å følgje scooterspor her. På tidspunktet eg gjekk turen, var det ikkje køyrt. Følgjer du scootersporet, krev det at du må ta fleire høgdemeter. Du kjem høgare opp i Seltuftebotn og må over ryggen i bilete for å sigle ned på flatene over Geitadalen. Alternativt kan du ta deg ned til Hottadalen og ned Strupen til Geitadalen.

Frå Geitadalen følgjer du scooterspor ut Njøsadalen. Desse er smale og vanskelege å ploge i. I tillegg er det lett å få ski i lås i sporet etter styreskiene på scooteren. I dei brattaste partia kan det vere lurt å ta av seg skia eller sigle med feller på skia ut dalen. Rundt påsketider må du rekne med å minsta gå frå Dalsete, over Pyttane. Det kan vere lurt å ha eit par jogge-/tursko i sekken for å sleppe å slite ut sålen og bindingsfeste på skiskoa.

Å gå frå Rindabotn til Leikanger ein vintersdag er ei flott oppleving. Når sola varmar og det er påskeføre, kan ein ikkje klage. Til turen treng du tur- eller fjellski. Å gå med løypeski vil eg frarå. 1/2 til 1/3 av turen vil gå utanfor trakka løype. Ski med kortfeller har eit greit kompromiss mellom feste og gli.

Du startar ved trekkhytta i Rindabotn og følgjer trakka løype for runden om Høgehaug, Sumhaug, Fjærlandssete og Jarbruvotni. Nokre hunder meter etter raude kross-boksen etter Stedjekamben, tek du av til venstre og får Helleberget i horisonten. Du følgjer trakka løype som svingar seg rundt og over Kollsetevatnet, langs Fagreggjevatnet for deretter å svinge over Jarbruvotni. Du endar ut litt over Fjærlandssete og sigler ned til skilta, som står like ved løypa.

På ein helgedag kan du følgje trakka løype sørover mot Øvstedalen, forbi Kalvavatnet og ned til der Kløvjavegen kjem i hop med stien/løypa frå Øvstedalen, litt over Furusete. Du ser starten i det siste bilete, den slake ryggen må du over/rundt for koma inn på Kløvjavegen. Du får ei lita oppstigning før du skråsigler ned mot området bak Geitadalen.

Eg saknar trakkemaskina til Per Steinar Melås. Ho var til stor hjelp når ein skulle over til Njøsadalen. Løypa var lagt i kløfta i det nest siste bilete, før den svinga nordover inn i løypa frå Øvstedalen. I dag er alternativet å følgje scooterspor her. På tidspunktet eg gjekk turen, var det ikkje køyrt. Følgjer du scootersporet, krev det at du må ta fleire høgdemeter. Du kjem høgare opp i Seltuftebotn og må over ryggen i bilete for å sigle ned på flatene over Geitadalen. Alternativt kan du ta deg ned til Hottadalen og ned Strupen til Geitadalen.

Frå Geitadalen følgjer du scooterspor ut Njøsadalen. Desse er smale og vanskelege å ploge i. I tillegg er det lett å få ski i lås i sporet etter styreskiene på scooteren. I dei brattaste partia kan det vere lurt å ta av seg skia eller sigle med feller på skia ut dalen. Rundt påsketider må du rekne med å gå frå Dalsete, over Pyttane. Det kan vere lurt å ha eit par jogge-/tursko i sekken for å sleppe å slite ut sålen og bindingsfeste på skiskoa.

Som mange andre har eg alltid hatt liggande slepetau i bilen. Det er svært sjeldan eg har fått bruk for det. Siste gong var ein snørik vinter for nokre år sidan. Eg måtte dra laus ein bil som hadde køyrt seg fast i grøfta/brøytekanten i Kleppavegen.

I går, fredag 11.02.22, var det siste dagen på ei stund med sol og fint ver. Eg tok turen til Kleppa for å gå ein tur mot Kalbakk. Medan eg sette kortfellene på skia høyrde eg sukk og ein lett oppgitt person ved nabobilen. Bandet til hunden låg att heime, gløymt. Å returnere heim for å kome tilbake stod ikkje høgt på lista.

Vedkomande spurde om eg hadde noko tau, men det einaste eg hadde var eit slepetau for bil. Sidan det ikkje var nokon andre i nærleiken som kunne hjelpe, henta eg det fram. Det er litt i grovaste laget og er noko tyngre enn eit hundband, men hunden var ikkje av dei små typane. Hundeeigaren klipsa den eine kroken på hunden og den andre i beltet på rumpetaska. Skituren kunne halde fram som planlagt.

Jula 2021 har hatt ein del gode dagar. Eg går mykje i Njøsadalen og registrerer at vaksne og ungar har teke med seg snøkjelken. I djup snø går ikkje slike alt for godt. Du treng god unnabakke. Det har vorte litt mindre snølag dei siste vekene og bil og traktorspor har kome til. I desse går snøkjelken betre.

Eg henta fram ein snøkjelke og gjekk inn dalen. På veg inn dalen tenkte eg på kva som kunne vere optimal start, Den kortaste alternativet eg hadde i tankane var å starte over Galdagrindi, ca 2 km inn dalen, der vegen flatar ut like før brua over til den gamle stien opp til Skagasete.

Eg valde å gå vidare og ved krysset mellom vegen frå Skagasete og Geitadalen, og valde å halde fram inn Geitadalen. Her gjekk eg ca 1/2 km til der vegen flatar ut, nokre hundre meter før Eivaldgjeremyri. Bilete under er for 2 år sidan og har noko meir snø enn i dag. Starten gjekk ved steinen du ser til høgre, ved vegen.

Like før eg starta kom det framover dalen ein snøscooter. Det var til stor hjelp sidan snøkjelken går betre på trakka snø. Eg greidde å kome lenger ut på nokre av dei litt meir flate partia nedover dalen. Det var vel berre knappe 50 meter etter Blomhola eg måtte hjelpe til.

Like etter Blomhola kjem du til det første partiet der du bør ta det litt med ro. Det er den bratte, feildoserte svingen ned mot Galdagrindi. For høg fart, gjerne i kombinasjon med litt isete underlag og du kan kome til å smake på bergveggen. Neste parti der du må ta det med ro vil vere nede i Vetlagjerdet. Like etter du passerer den gamle løa og starten på stien opp mot Åsen til Fadnastølen, skal du gjennom ein nesten 90 graders sving for å kryssa elva. Å køyre av brua og enda i elva ein iskald vinterdag er ikkje fristande for dei fleste.

Eg hadde ikkje med GoProen på aketuren, men her får du oversikt over den litt over 3 kilometer lange aketuren ut dalen: